Gazel
Beni cândan usandırdı cefâdan yâr usanmaz mı
Felekler yandı âhumdan murâdım şem'i yanmaz mı
Kamu bîmârına cânân devâ-yı derd ider ihsân
Niçün kılmaz bana dermân beni bîmâr sanmaz mı
Şeb-i hicrân yanar cânum töker kan çeşm-i giryânum
Uyarır halkı efgânum kara bahtum uyanmaz mı
Gül-i ruhsâruna karşu gözümden kanlu akar su
Habîbüm fasl-ı güldür bu akar sular bulanmaz mı
Gamum pinhân dutardım ben didiler yâre kıl rûşen
Disem ol bî-vefâ bilmem inanur mı inanmaz mı
Değildüm ben sana mâil sen ettün aklımu zâil
Bana ta'n eyleyen gâfil seni görgeç utanmaz mı
Fuzûlî rind-i şeydâdır hemîşe halka rüsvâdır
Sorun kim bu ne sevdâdır bu sevdâdan usanmaz mı
Fuzûlî
Günümüz Türkçesiyle aşağı yukarı şu manaya gelir şiir.
Beni candan usandırdı, cefadan sevgili usanmaz mı
Felekler yandı ahımdan, istek mumum yanmaz mı?
Sevgili, bütün hastaların derdine deva dağıtır
Niçin bana derman bulmaz, beni hasta sanmaz mı?
Ayrılık gecesi yanar canım, ağlayan gözlerim kan döker
İnlemelerim halkı uyarır, kara bahtım uyanmaz mı?
Yanağının gülüne karşı yaşlar gözümden kanlı akar
Sevdiğim, gül mevsimidir bu, akarsular bulanmaz mı?
Hüznümü gizli tutardım ben, sevgiline açıver dediler
Desem o vefasıza, bilmem; inanır mı inanmaz mi?
Ben sana düşkün değildim, sen aldın aklımı başımdan
Beni kınayan gafil, seni görünce (acaba) utanmaz mı?
Bir yanıt yazın