Ahmet Kutsi Tecer – Muradiye’de Akşam

Muradiye’de Akşam

Tırman, akşamleyin, Muradiye’den,
Uzaklaşan günün sesini dinle,
Bir kırık basamak, bir taş merdiven
Bekliyor çıkalım diye seninle.

Yalnız çıkacaksın şimdi…Bir revak
Altında oturup dinleneceksin.
Birden bir kumrunun sesi taşacak,
Günün arkasından söyleneceksin:

“-Temmuzdu, buraya geldik beraber,”
Akşam ne güzeldi, Tunca ne süzgün!
Nasılsa öyleydi eski çiniler,
İkinci Murad’ın koydurduğu gün.

Uzakta, ufukta, eski bir gaza
Bayrağı gibiydi eriyen güneş.
Siz ey susan taşlar, konuşsanıza!
Bizi de gördünüz o gün, iki eş.

Başbaşa dayanıp bu revaklara,
Eski bir zaferden kalan duyguyla.
Baktık, baktık, baktık o uzaklara,
Orada karıştık giden orduya.

Sonra birden yine döndük geriye,
Kosova’dan, Tuna’dan, Macaristan’dan.
Ben sustum, kendimi tutamam diye,
O sustu, kendini tuttu bir zaman.

Şimdi nerelerde bilmem? Onun da
Ardından dalıyor gözüm bu yerde.
Şakı kumru, şakı! Belki sonunda
Yerini söylersin bana, o nerde?

Tırman, akşamleyin, Muradiye’den,
Uzaklaşan günün sesini dinle.
Bir kırık basamak, bir taş merdiven
Bekliyor çıkalım diye seninle.

Ahmet Kutsi Tecer