Anılar Diyarı
Bu şehirdi, benim ilk hasretim bu şehirdi,
Sırdır anılarımda hâlâ sır çocukluğum!
Sanki başka bir izden başka bir semte girdi,
Hep böyle şaşkın şaşkın bakınır çocukluğum...
Ne kaybettiyse hep böyle kaybetti bu sersem.
Sırra ihanet olur bundan bir fazla dersem!
Hangi köşe başından önüne çıkıversem
Ağlamaklı bir tavır takınır çocukluğum...
Zor bu düşten kurtuluş, pek dalmasam derine
Ama teğet geçilmez eski bayram yerine
Değmez parmak uçlarım hasret buselerine;
Her şeye tekrar tekrar dokunur çocukluğum...
Ey yakın insanları bu ıraksı diyarın,
Beni bileceksiniz sarın çevremi, sarın.
Gözlerini bu şehre açmış tüm yavruların
O saf bakışlarından okunur çocukluğum.
Yüzüm gülümsüyor ya, yeter mutluyum, şenim,
Bırak dere taşmışken ıslansın paçam, yenim.
Şu anda ne geçmişten şikayetim var benim
Ne de geleceklerden yakınır çocukluğum...
Varsın üstüme tek tek kapansın dış kapılar
Kale mahkûmu gibi sarsın beni dört duvar
İçimde her anıya açık birer kanat var
Hep o pencerelerden sarkınır çocukluğum...
Bekir Sıtkı Erdoğan
Bir yanıt yazın