Çocukluğumun şiiri. İlk kez, ilkokula gittiğim yıllarda bir kitapta (ders kitabı olmalı, başka kitabı nereden bulacaktım ki) okuduğumu hatırlıyorum. Sonrasında zihnimin bit köşesinde hep yaşamış. Ne zaman ki üniversiteye gittim, ya da mesleğe başladım, Cahit Sıtkı şiirleri içinde bu şiiri de görünce yitiğini bulmuş bir sevgili gibi sevindim. Zihnim meğer hep saklamış bu dizeleri.
Şimdi ne zaman bu şiiri okusam ilkokul yıllarıma giderim. Sadece gitmekle kalmaz, uzun süre kalırım orada. Gaz lambası ışığında ders çalıştığım günler, iki sınıflı bir ilkokulda geçirdiğim beş yıl bir rüya gibi geçer gözlerimin önünden. Neredeyse elli yıl olmuş. Yaş arttıkça geçmiş kıymete biniyor. Ve bu, tam olarak bir yaşlılık belirtisi sanırım. Geçiniz.
Haydi şiiri okuyalım.
Çocukluk
Affan dedeye para saydım,
Sattı bana çocukluğumu.
Artık ne yaşım var, ne adım;
Bilmiyorum kim olduğumu.
Hiçbir şey sorulmasın benden;
Haberim yok olan bitenden.
Bu bahar havası, bu bahçe;
Havuzda su şırıl şırıldır.
Uçurtmam bulutlardan yüce,
Zıpzıplarım pırıl pırıldır.
Ne güzel dönüyor çemberim;
Hiç bitmese horoz şekerim!
Cahit Sıtkı TARANCI
Bir yanıt yazın