Ölüm Düşünceleri
Hayat sahnesinde bir oyun biter,
Perde iner, alkış ve gürültüler...
Gaybler diyarına başlar bir sefer,
Rehber gerek, yârân gerek, nur gerek...
Bu yerden gittikçe bir bir yolcular,
Gurbet mahkûmları sessizce ağlar...
Belli ki mukadder bir yolculuk var,
Azık gerek, derman gerek, nur gerek...
Her nefes yaklaşır ecel menzili,
Yürür insanoğlu yolda çileli,
"Emânet" yüküyle bükülmüş beli...
Rahmet gerek, gufran gerek, nur gerek...
Gönül kapısını açık tut her an!
Tanrı misafiri ölüm, ne zaman
Gelir belli değil, yaman mı yaman!
İzzet gerek, ihsan gerek, nur gerek...
Gönül Hakk'ın evi, ölüm misafir,
Ansızın Rabb'inin emriyle gelir,
"İrciî" fermanı bir elindedir
Lebbeyk gerek, eman gerek, nur gerek...
Suret kafesinden kurtulup uçar,
Yükselir can kuşu, huzura kadar...
Gönlüne dar gelir artık bu diyar
Vüs'at gerek, vatan gerek, nur gerek...
Feryâd figân... Bitsin bu endişeler!
"Ma şâ'allâh u kân" hükmünü işler,
Ölmeden ölenler böyle dediler:
Vuslat gerek, cânân gerek, nur gerek...
Alem satrancında var-yok savaşı,
Yed-i takdir ile oynar her taşı...
Zavallı taşlara düşmüş telâşı!
İman gerek, irfan gerek, nur gerek...
Mustafa Tahralı
Bir yanıt yazın