Tevfik Fikret – Sen Olmasan

Sen Olmasan

Sen olmasan.. Seni bir lâhza görmesem yâhud,
                             Bilir misin ne olur?
Semâ, güneş ebediyyen kapansa, belki vücûd
Bu leyl-i serd ile bir çâre-i teennüs arar,
                             Ve bulur;
Fakat o zulmete mümkün müdür alıştırmak
Bütün güneşle, semâlarla beslenen rûhu,
                             Bu rûh-ı mecrûhu?...

Sen olmasan.. Seni bulmak hayâli olsa muhâl,
                             Yaşar mıyım dersin?
Söner ufûlüne bir lâhza kâil olsa hayâl;
Soğur, donar, kırılır senden ayrılınca nazar;
                             Ne hazîn
Gelir hayât o zaman hem vücûda, hem rûha!
Yaşar mıyız seni kaybetsek âh ben, kalbim,
                             Bu kalb-i muztaribim?...

Sen olmasan.. Bu samîmî bir i’tirâf işte;
                             Sen olmasan yaşamam.
Seninle râbıtamız hoş bir i’tilâf işte;
Fakat bu râbıta hâlî mi rûhu ezmekten?...
                             Akşam
Gurûba karşı düşündüm sükûn içinde bunu;
Fena değil sevişip ağlamak, fakat heyhât,
                             Bükâya değse hayât!...

Tevfik Fikret