Can Yücel – Hayatta Ben En Çok Babamı Sevdim

Hayatta Ben En Çok Babamı Sevdim

Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yerden bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü ha düşecek-
          Nasıl koşarsa ardından bir devin,
          O çapkın babamı ben öyle sevdim.

Bilmezdi ki oturduğumuz semti
Geldi mi de gidici - hep, hep acele işi!-
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi
          Atlastan bakardım nereye gitti,
          Öyle öyle ezber ettim gurbeti.

Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
Kırkı geçerse ateş, çağırırlar İstanbul'a
Bi helallaşmak ister elbet , diğ'mi oğluyla!
          Tifoyken başardım bu aşk oy'nunu,
          Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu.

En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
          Açıldı nefesim, fikrim, canevim
          Hayatta ben en çok babamı sevdim.

Can Yücel