Öyle Zor ki Yokluğun
Geceler uzar,
Bir türlü sabah olmak bilmez
Seni düşünürüm
Gözlerime hapsettiğim uykum
Firar eder
Bilinmez saatlerde dönmek üzere.
Yerini yokluğun alır.
Çılgın eder beni
Gün gibi ortada işte seni sevdiğim
Buz kesilir bedenim
Sıcaklığını özlerim
Bir sen, bir ben varmış gibi yeryüzünde
Düşüncelerim yalnız sana yönelir.
Aklımda, fikrimde, işimde, gücümde
Yalnız sen varsın sanırım,
Aklımı başımdan alırsın…
Seni ararım…!
Senli rüyalar görüp;
Sevgimin sonsuzluğunu
Bitmez doyumsuzluğumu
İçimde her gün büyüyen yalnızlığımı
Anlatmak isterim.
Seni ararım…!
Derken zaman gecikmiş saatleri çalar
Sensiz, sevgisiz, ümitsiz…
Yeni bir güne “Günaydın” derim.
Seni özlerim.
Münire Aksaray
Bir yanıt yazın