Kategori: Nâzım Hikmet

Vera’nın Uykudan Uyanışı İskemleler ayakta uyuyor masa da öyleserilmiş yatıyor sırtüstü kilim yummuş nakışlarınıayna uyuyorpencerelerin sımsıkı kapalı gözleriuyuyor sarkıtmış boşluğa bacaklarını balkonkarşı damda bacalar uyuyor kaldırımda akasyalar da öylebulut uyuyor göğsünde yıldızıylaevin içinde dışında uykuda aydınlıkuyandın gülümiskemleler uyandı köşeden köşeye…

Bu şiir, Nâzım Hikmet’in son şiiri olarak bilinir. Bu, yüzde yüz doğru bir bilgi midir, emin değilim. Zaten şiiri defterime kaydederken başlık olarak “son şiiri (?)” yazmışım. Aldığım kaynakta böyle geçmiş olmalı. Üstelik defterimde “Ölsene dedi bana” dizesi de yok.…

Genelde önce şiirleri sonra -varsa- bestesini ekliyorum yazılara. Ama bu kez bir değişiklik yapacağım. Önce müziği ekliyorum ki bir taraftan şarkıyı dinleyin, bir yandan da şiiri okuyun. Şu şiirin içinde birkaç yer var beni her okuyuşumda çılgına çeviren. Birincisi “Memleket…

Ağa Camii Havsalam almıyordu bu hazîn halî önceAh, ey zavallı camî, senî böyle görünceDertlî bîr çocuk gîbî îmanıma bağlandım;Allah’ımın îsmînî daha çok candan andım.Ne kadar yabancısın böyle sokaklarda sen!Böyle sokaklarda kî, anası can verîrken,îşıklı kahvelerde kendî öz evladı var…Böyle sokaklarda…