Hüznün Eflatun Kuşu
Gönül ormanımın kurumuş dallarında
Şimdi öten hüznün eflatun kuşu
Aşkımız söylense de sevda masallarında
Tırmanmak mümkün değil artık bu dik yokuşu
Öpüşü özlenen dudak diken tarlası
Gül tenleri okşayan eller buz kesmiş
Bir araya gelmiyor ömrün iki yakası
Mutluluk yollarını hep eşkıyalar kesmiş
Son teli de kopmuş kırık sazımın
Şarkımı söyleyen diller tutulmuş
Değişmiş çehresi alın yazımın
Aşka dönük mısralarım çoktan son bulmuş
Sevinç şamdanının mumu tükenmiş
Medet ummak nafile artık şafaktan
Meleklerim bile ipe un sermiş
Gür akmıyor artık mermer şadırvan
Artık son kuşlar da göçe hazırlanıyor
Mavisini yitirmiş semalarımdan
Ümidin ışıkları cılız yanıyor
Sert çarpmaya başladı kapımı zaman
İlhan GEÇER
Bir yanıt yazın