Tasfiye
Şu mektubu aldığım gün dünyalar benim olmuştu:
Nasıl mümkün olur şimdi yırtıp çöpe atabilmek?
Şu eski oyuncaklarda var kızlarımın kokusu:
Onların gününden kalma şu saç tokası, şu yelek.
Bu kitabı ne özenle imzalamış o genç şair;
Neler ummuş, neler hayal etmiş gönderirken belli.
Gücüm yettiği sürece onu saklamam gerekir
İlle de beğenmem şart mı içindeki şiirleri?
Rüzgâr gibi geçip giden gençliğimin tanıkları
Şu yıpranmış fotoğraflar, soluk renkli, siyah beyaz
Şunlar bana dostlarımın içtenlikle yazdıkları
Ne derseniz deyin, kalbim hiçbirini bırakmaz.
Yığın yığın şu dergiler, bir dönemin ışıkları
Bazen darılmış onlara, bazen sevgi göstermişim.
Söylemesem de hatırlar edebiyat âşıkları
İçlerinde biri var ki bütün ömrümü vermişim.
Ben onlarla avunurum, onların yanında yerim:
Nasıl terk ederim dostlar geçmişten kalan her şeyi?
Evim büyük olmasa da sığmaya gayret ederim:
Lütfen benden sonra yapın bu amansız tasfiyeyi!
Mehmet Çınarlı
Sen de düşüncelerini paylaş!