Çiçeksiz Kapı
Deniz bahçesi. Yoksul sözler.
Tarlalardan odalara buğday kederi
Başı önüne düşmüş dağ rüyası
Üzüm şırasından bir kandil akşam
Kimsenin geçmediği yollarda
Kirpik kirpik soğuyan bir kadın
Karlar altında anısız mezarlar
Gökyüzünden kesilmiş bir dilsiz baca
At arabası. Yıldızsız pencereler.
Eşiklerden yapılmış yavru köpekler
Minareden kahvenin pervazına
İki dünya mahyası harfler
Tel oyalarda bir salkım arzu
Taşlardan ağır çileyen çocuklar
Çamaşır ipleri. Yer sofraları.
Komşu bahçelerde bir heves güneş
Gözyaşı boncuklarından sevgi sözleri
Sarı defterleri alın çizgilerinin
Yer altı mağaralarında boğulan sular…
Ey bunalmış zaman. Çiçeksiz kapı.
Ey iğde kokulu ana rahmi
Sen açtın can evimi, sen kapadın
Kalbimde kaderinin mührü
Ağzım gökyüzü
Gittim ve geldim, söyledim ve sustum
Dünya bir gölgelikmiş*
Doğan ve batan günden öğrendim…
Sevgilim
Önce ölümden, sonra senden doğdum ben.
Şükrü Erbaş
* Bir Kütahya türküsünden
Bir yanıt yazın