On Ölüm Şarkısı
VIII
Bir gece apansız ölüvermişim
Riöya gördüğümü zannederekten:
Ruhumu kurtarıp salıvermişim
Hayal ekmekten ve keder biçmekten
Nasıl geçtiğini duyamadığım
Sessiz ve bambaşka bir zamandayım
Yüzüne bakmağa kıyamadığm
İnsanlar bir yanda, ben bir yandayım.
Elveda ağaca, kuşa, sevgiye!
Elvada suların çağlamasına!
Elveda, elveda artık her şeye!
Elveda insana, hele insana!
Arkamdam şimdi ne dendiğini bilsem
Belki ikinci bir defa ölürüm
Kendimin üstüne kendim eğilsem
Kim bilir, kim bilir neler görürüm!
Yolumu kesmeyin ölmüşüm diye;
Bırak beni ölüm! Sarılma yatak!
Vücudum her şeye rağmen, her şeye
Ruhumun peşinde koşar yalnayak!
Şimdi herkeslerden uzak bir yerde
Vücutsuz bir hâlde dolaşıyorum
Sonsuz ve masmavi mesafelerde
Ne tam bir ölüyüm, ne yaşıyorum.
Bir türlü, bir türlü uyamadığım
Rüya gibi hafif bir mekândayım
Nasıl geçtiğini duyamadığım
Sessiz ve bambaşka bir zamandayım!..
Cevdet Kudret Solok
Bir yanıt yazın