Fuat Azgur – Mehmed’im

Mehmed’im

Temmuz 1952, Kore

Gayri anlatılmaz bu savaş bence,
Dağ, taş konuşmuştu kendi dilince;
"Hücum “diye bir ses duydum ilk önce,
Sonra "Allah Allah!" dedi Mehmed’im...

Ne ana, ne sıla, ne yar hayali,
Bir gör Mehmed’deki kükremiş hali,
Kırpmadı gözünü, yağmur misali,
Mermi yedi, havan yedi Mehmed’im...

Bu öyle bir iman öyle cehid ki,
Secde eder cümle canlı ve bitki,
Bir temmuz akşamı Allah şahit ki,
Şaha kalkmış vatan idi Mehmet’im...

Tepeler... Kan, barut dolu tepeler,
Süngü süngü, namlu namlu tepeler,
En önde fırladı dedi: "Bu sefer,
Yıkam bu ateşten seddi" Mehmed’im...

Bir mermi göğsünü dağıtmış diye,
Mümkün mü talihe Mehmed baş eğe!
Meydan okur gibi kahpe feleğe
Devrilirken gülümsedi Mehmed’im...

Bu akşamlar yıldızlar sararmış gibi,
Tepeler titreşir hava kış gibi;
Bir dağın sırtında dağ varmış gibi,
Omuzlamış bir Mehmed’i Mehmed’im...

Fuat Azgur

---