Bana Şimdi Dokunmasalar da Ağlarım
Bana şimdi dokunmasalar da ağlarım
bırakıp çıkarım şu çayı masada, şu kırık bakışı çocuk yüzünde garsonun
içimdeki o plak da besbelli usanır artık dönmekten
yürürüm, ayak izlerim ylter toprakta..
Bana şimdi dokunmasalar da ağlarım
gam yemem, o sevda cini bırakıp gitse de kapımı bir gün.
sabah hergün kendinden ödünler vererek yeniden bir sabah olsa da benim için
giderim, elbet gözyaşlarım da kurur masada.
Bana şimdi dokunmasalar da ağlarım.
bana şimdi yüreklerini örtüp bakmasalar da öyle ucun ucun
şu yan masadaki adam katlayıp koysa da cebine gazetesini koymasa da
içimi çeker çıkarım, sarınıp kendini unutan bir nergis gibi paltoma.
Bana şimdi dokunmasalar da ağlarım
şairdim belki, şiirler yazdım çok süre önce, şimdi onların bir teki bile yok aklımda
kabulüm unuturum bir zamanlar şair olduğumu bile, yaslanabilirsem
boşluğa açılmayan bir kapıya
acılıyım, başkayım, bana şimdi dokunmasalar da ağlarım.
Necati Polat
Bir yanıt yazın