Kategori: Hikâye
-
Yarım Kalmış Cümle
Akşam yeni olmuştu. Bulutların öfkesi geçmiş, yağmur sonrasının aydınlık caddelerinde gün sonu telaşı yeniden başlamıştı. Caminin önünden geçerken ezan başladı. Çirkin ses olur da bu kadar çirkini olmaz be diye söylenerek camiye girdi. Bir direk arkasına oturup ezanın bitmesini bekledi.…
-
Cinayet Zanlısı
Kapı çaldı. Gelen sen değilsin, bunu biliyorum. Niye hâlâ bekliyorsam. Aşk bu mudur? Gelmeyecek bir sevgiliyi aylar, yıllar boyunca beklemek yani. Farz edelim öyle olsun. Adına aşk diyelim bu bekleyişlerin. Sonunda sen gelmedikten sonra adının önemi var mı? Aşkla beklesem…
-
Nisandı
Kaç zamandır yazmıyorum. Hayat böyle güzeldi. Bu kalem… Bu defter… Nereden geldiler vakitsiz. Nisan. Bahar… Kuşlar… Diriliş ayı. Biraz da vakitsiz aşklar mevsimi. Eylül ne güzel oysa, sokaklarda turfanda meyveler gibi ayrılık kokuyor. Sararmış yapraklar rüzgâra teslim olmuş, düştüğü ağaçtan…
-
Hâlâ Gülüyorum
– Sen hep güler misin böyle? Gülerim mi desem yoksa renkli bir yalana sığınıp arada ağladığım da olur mu desem? Hem ne gerek vardı ki bu soruya? Arkasından hangi soru gelecekti kim bilir. Aman, ne sorarsa sorsun. – Evet, gülerim.…