Kategori: Eylülsü Haziran Hüzünleri
-
Gidenin Gitmeyen Acıları
Sevgili Emel, Bir gün bir düdük öter, bir gemi gitgide ufalır ufukta. Korkunç yalnızlığıyla baş başa bir adam kalır rıhtımda. Ümit Yaşar’ı okuduysan bilirsin bunu. Okumadıysan, söylediklerimin bir karşılığı yoktur. Gitmek bir zorunluluk olduğunda ne durdurabilir insanı? Sanırım hiçbir şey.…
-
Ben’den Geçmeli İnsan
Sevgili Sevim, İnsan ne aciz değil mi? Yaratılmışların içinde mutlak şerefli. Ama acizliğimizi gölgelemiyor, örtmüyor. En zayıfı biziz yaratıkların. Neye gücümüz yetiyor ki? Güneş bizimle doğmuyor, bizimle batmadığı gibi. Yağmur bize sormuyor nereye yağacağını. Bize göre de hep vakitsiz yağıyor…
-
Hatıralar Seni Unutmuşken Gel
Sevgili Nida, “Bir gün gelir de unuturmuş insan / En sevdiği hatıraları bile.”1 Öyle ya, neleri unutmuyoruz ki? Bir film şeridi gibi geçer mazi, insanın gözlerinden. Durdurmak istediğimiz kareler vardır. Hani bazen de değiştirmek istediğimiz. Ama akar gider yüreğimizden. Sen de…
-
Sabahın Hüznünü Bekleme
Sevgili Zehra, Bu şehirden gidiyorsun. Hazırlıksız yakalanmadın değil mi? Kaç yıldır beklenen bir andı bu. Ne acı! Acıtır insanın yüreğini. Çaresizliğin en koyusu gelir oturur gözbebeklerine. Büyür, büyür, büyür. Taşınca gözpınarlarından bir sel, hüznüne kapılıp bırakırsın kendini tuzlu sularına. Gidişler…