-
·
Ben’den Geçmeli İnsan
Sevgili Sevim, İnsan ne aciz değil mi? Yaratılmışların içinde mutlak şerefli. Ama acizliğimizi gölgelemiyor, örtmüyor. En zayıfı biziz yaratıkların. Neye gücümüz yetiyor ki? Güneş bizimle doğmuyor, bizimle batmadığı gibi. Yağmur bize sormuyor nereye yağacağını. Bize göre de hep vakitsiz yağıyor nisan yağmurları, kırkikindiler. Gökkuşağı biz istiyoruz diye oluşmuyor semada. O varken biz onu güzel buluyoruz.…
-
·
Hatıralar Seni Unutmuşken Gel
Sevgili Nida, “Bir gün gelir de unuturmuş insan / En sevdiği hatıraları bile.”1 Öyle ya, neleri unutmuyoruz ki? Bir film şeridi gibi geçer mazi, insanın gözlerinden. Durdurmak istediğimiz kareler vardır. Hani bazen de değiştirmek istediğimiz. Ama akar gider yüreğimizden. Sen de unutacaksın her şeyi. “Bu okul”, “o okul”a dönüşmeden kıymeti bilinmeli anın ve mekânın. Yarın aynı…
-
·
Sabahın Hüznünü Bekleme
Sevgili Zehra, Bu şehirden gidiyorsun. Hazırlıksız yakalanmadın değil mi? Kaç yıldır beklenen bir andı bu. Ne acı! Acıtır insanın yüreğini. Çaresizliğin en koyusu gelir oturur gözbebeklerine. Büyür, büyür, büyür. Taşınca gözpınarlarından bir sel, hüznüne kapılıp bırakırsın kendini tuzlu sularına. Gidişler kör eder insanı. Bu yüzdendir gidenlerin ağır aksak ilerlemeleri. Sağa sola çarpa çarpa yol almaları.…
-
·
Bir Bıçağın İki Yüzü
Sevgili Tahir, “Neydi bir arada tutan şey ikimizi, birleştiren neydi ellerimizi?”1Bir okul çatısı altında, bir resmiyetin içinde ne kadar paylaşılırsa hayat, işte o kadardı bizim de paylaştığımız. Ne ki, güzeldi. Düşündüğümüzden, beklediğimizden -belki de beklemediğimizden- daha hızlı sona yaklaşıyor farkına yeni yeni vardığımız yolculuk. Hüzne batırılmış bir yanı var elbette bütün ayrılıkların. İnanmıyorsanız bekleyin, görün…
