Kategori: Hüzün Lekesi
-
Sahte Temenniler, Yalancı Dilekler
Sevgili Ecem, Kitap kurdu. Okumakla bitmiyor değil mi? Bitmeyecek. Biz mevcutları bitiremezken yenileri niye yazılıyor ki! Sadece kitapları okumuyoruz hayatta. İnsanları da okuyoruz. Hatta hayatın kendisini okuyoruz. Kitaplar ne kadar masum, insanların yanında. Kitaplar yanıltmıyor insanı. Kapağında ne vadetmişse içinde…
-
Müstesna Mutluluklar
Sevgili Samiye Pınar, Sussam diyorum. Yazmasam. Eli kalem tutanlar biliyor ne demek istediğimi. Yazının ne yaralar açtığını. Keşke yazmasam. Yazmasam diner mi acılar? Yazmak acılara kelimelerle şekil vermekse dinmeli. Hüznü hece hece büyütmektir yazmak. Cümlelerle hüzün evleri kurmaktır. Sonra sığınmak…
-
Payımıza Acı Düştü
Sevgili Elif, “Ey kalem, ne çok yazdın. Bazen acı bir kahvenin köpüğünü tutturmak kadar zor oldu iki harfi hecelemen, aynı cümle içinde bile bir harfin diğerini tutmadı. Bazen için öyle yandı ki tutmak istediklerini bile kendine saklayamadın.” diyen yazar, kalemi…
-
Anılar Döküldü Üstümüze
Sevgili Gizem, “Gitme. Gidersen geriye dönmeyeceksin.” diyen şarkıcı bile gitti dünyamızdan. Bu kaçış nereye? Zamanı durdurabilseydik, o en güzel dediğimiz anların birinde an’ı dondurur belki bir daha da oynatmazdık. Nedir ki hayat geçiyor. Bu karşı durulamaz akışın içinde payımıza bir…